Глава. Имам глава. Еве, ја допрам. Така е, еве ја. Можам да ставам плетена капа, шапка, сомбреро, капа со панделка, спортска капа, капа за пливање. Види, колку е висока. Немам поим зошто мора да биде толку гооолема.
Ех, но што да ставам во мојата глава? Ќе се обидам да ставам шапка на главата. Не оди. Можеби на главата и треба пердув? Дури и пердувот не оди до главата. Нема повеќе во средината на главата место, тоа е местото каде што се наоѓа мозокот. Значи, во главата има мозок, а на главата има капа. Добро е дека не е обратно.
А тој мозок, тоа е чисто чудо. Нема поголемо чудо. И секој од нас го има тоа чудо во главата и тоа е вистина и е помоќно од волшебно стапче и златна рипка. Златните рипки се во бајките, а човечкото волшебно стапче е во нашите глави. Единствениот проблем е што многумина од нас никогаш не го сфаќаат тоа и што повеќе се занимаваат со тоа какви капи ќе носат наместо со главата и нејзината мудра содржина.
Мозокот е прекрасен и може да биде поинтересен, подобар, повреден, посветол, попаметен и од од најдобриот компјутер – ако се користи. Кажете ми, Ве молам, кој компјутерот игра кошарка, пресметува равенки, раскажува приказни, пазари на пазар, брише прашина, се лула на лулашка, лета во вселената и игра во песокот? Ха? Тоа чудо…составено од техника и сонушта се нарекува човек. А најважниот дел е човечкиот мозок. Тој се сместил во главата и постојано нешто измислува.
Да не е тој изум во нашите глави, немаше да имаме ни букви,ниту математика, хемија, физика. Дали мислите дека тоа би било добро? Да, но без математика, физика и другите науки,но, понекогаш здодевни предмети во училиште, немаше да има играчки, кино, ТВ, дури ни сладолед… Каков пустош би било. Никој ништо не би знаел и никој не би знаел дека не знае. Ха, дали сфати што сакав да кажам? Протресете го малку мозокот.
А знаете ли што го храни мозокот? Мозокот се храни со знаење и колку повеќе се храни, толку повеќе е погладен. Доста чудно. Но вистинито. Мозокот сака да јаде знаење и за појадок и за вечера ручек и вечера. Тој е незаситен и јаде сè, од хемиски формули до ноти. Не го оставајте да гладува…
Автор – Сања Пилиќ „Немам Времена“